روزگار من

صدای زوزه ی باد

نگاه خسته ی من را

از اتاق خالی بی روح

دزدید

و صدای شیونی

از دور

قلب خسته مرا

مثل شاخه های بید

لرزاند

گریه ی ابری سیاه

صدای شر شر باران

تق تق قطره ی آب

که رو ناودون

می ریخت

((از خودم))

       دیر شد!

شعر، ما را نا تمام انداخت

                         رفت!

آینه ها ناگهان زنگار بست

قصه شعر ما ناتمام افتاد

                       رفت!

نمی دونم که مستم یا که هشیارم

نمی دونم که خوابم یا که بیدارم

نی دونی تواین بی درمونی انسان

چه بی یارم، چه بی یارم، چه بی یارم

قصه های غصه هام رو هیچکی تو دنیا نخونده

زندگی مون زندون حرفای ناب دنیا بوده

مرگ این حنجره های خسته رو هیچکی تو قصه ها نگفته

از خودم

در گذشت قیصر امین پور  را به همه جامعه ادبی کشور تسلیت عرض می کنم

سه شنبه؛

چرا تلخ و بی حوصله؟

سه شنبه ؛

چرا این همه فاصله؟

سه شنبه؛

چه سنگین! چه سخت، فرسخ به فرسخ!

سه شنبه

خدا کوه را آفریده!